Urodzony i wychowany w Trokach. Absolwent Szkoły Technicznej w Wilnie, Seminarium Pedagogicznego w Trokach i Politechniki w Leningradzie ze specjalnością samochody i traktory. W latach 40. i 50. XX w. pracował jako kierowca ciężarówki, by potem na kilkadziesiąt lat związać się z fabryką wanien Kaitra w pobliskim Landwarowie, gdzie karierę zawodową zakończył na stanowisku zastępcy dyrektora zakładu.
Urodzona w Eupatorii w rodzinie Aleksandry Ałtyn ze Szpakowskich oraz Abrahama Mangubi. W roku 1959 wyszła za mąż za Szymona Juchniewicza z Trok i przeprowadziła się do męża. Pracowała w szkole w Landwarowie jako nauczycielka języka rosyjskiego. Pochodzi z rodziny obdarzonej talentem wokalnym.
Osoba tymczasowo niezidentyfikowana
Urodził się i mieszkał w Trokach. Był członkiem komitetu redakcyjnego pisemka „Dostu Karajnyn” („Przyjaciel Karaima”) wydawanego przez Koło Młodzieży Karaimskiej „Bir-Baw” w latach 1930–1934. Nauczał dzieci języka karaimskiego i religii, pełnił obowiązki hazzana w Poniewieżu. Po wojnie pracował w różnych przedsiębiorstwach budowlanych. Był bardzo wesołym, energicznym człowiekiem, organizował amatorskie działania o charakterze społeczno-kulturalnym na rzecz Karaimów. Pieśń Galvieniń kyryjynda jest jednym z jego najbardziej znanych utworów. Napisany w 1930 r.
Edukację karaimską rozpoczął w karaimskiej szkole w Trokach pod okiem ułłu hazzana Bogusława Firkowicza. W okresie I wojny światowej, podczas tzw. bieżenstwa kontynuował edukację religijną w Wyższej Karaimskiej Aleksandryjskiej Szkole Duchownej w Eupatorii. Po I wojnie światowej powrócił do Trok i w tu w 1920 r. został wybrany młodszym hazzanem, a dwa lata później p.o. ułłu hazzana trockiej gminy karaimskiej, pełniącym obowiązki hachama. Formalnie mianowany został na stanowisko ułłu hazzana w roku 1928, pozostał na tym stanowisku aż do śmierci.
Z Trok, absolwent wileńskiego technikum kolejowego, żołnierz ludowego Wojska Polskiego, uczestnik m.in. walk o Kołobrzeg. W 1945 r. osiadł we Wrocławiu, gdzie ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki i rozpoczął pracę w Katedrze Radiotechniki. Po przeprowadzce do Warszawy pracował w przemyśle elektronicznym, kontynuując jednocześnie pracę naukowo-badawczą w Polskiej Akademii Nauk i dydaktyczną na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Profesor, doktor habilitowany, autor licznych publikacji z zakresu teorii niezawodności.
Syn Bogusława, z Trok, ojciec Anatola, Jerzego i Bogusława. Od lat dwudziestych XX w. pracował jako chemik w cukrowni w Krasińcu na Mazowszu. Po wojnie powołany na stanowisko dyrektora cukrowni w Otmuchowie k/Nysy, następnie w cukrowni w Łagiewnikach, ostatecznie osiadł z rodziną we Wrocławiu, gdzie pracował w budownictwie przemysłowym.
Zachariasz Izaak Abrahamowicz jest nader interesującą i wyjątkową postacią dla halickich Karaimów, tak jak i dla Karaimów z innych stron świata.
Urodzila się w Trokach, w tradycyjnej karaimskiej rodzinie Niny z Pileckich i Józefa Juchniewicza. Ukończyła w Trokach Seminarium Nauczycielskie oraz studiowała latach 50 XX w. w Wilnie Filologię Polską na Uniwersytecie Pedagogicznym. Wyszła za mąż za Bogusława Abkowicza i przeprowadziła się do Wrocławia, gdzie podjęła pracę jako nauczycielka języka rosyjskiego w Liceum Ekonomicznym nr 1 we Wrocławiu. W tradycjach karaimskich wychowała córki Mariolę i Annę. Znała doskonale język karaimski i często tłumaczyła utwory poetyckie z języka karaimskiego na język polski.
Hazzan karaimski. Urodził się w Trokach 16 marca 1896 jako syn Abrahama Samuela. Studiował teologię karaimską przy Karaimskim Zarządzie Duchownym w Trokach u hazzanów Bogusława Firkowicza i Zachariasza Mickiewicza. W latach 1915-1917 służył w wojsku, ukończył szkołę oficerską. W październiku 1918 powrócił do rodzinnego miasta – Trok, gdzie zajął się organizacją szkoły polsko-karaimskiej dla dzieci karaimskich oraz organizacją życia religijnego Karaimów.